Wandeling TOG 17.06.2021

juni 17, 2021
Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 20210617_135002.jpg

Terugblik oude locatie vtv T.O.G. Rijswijk 19.04.2021

april 25, 2021

De beginnende Moestuinder

maart 8, 2021

Beeld © iStock

Beginnende moestuinder? 7 makkelijke groenten om mee te beginnen

RTL 08.03.2021  Wil jij beginnen met het verbouwen van je eigen groente? Maar weet je niet met welke groenten je moet beginnen? Wij zetten de makkelijkste groenten voor je op een rijtje:

1. Sperziebonen

Hoewel sperziebonen erg gevoelig zijn voor slakken, zijn de bonen zelf erg makkelijk te kweken.

Zo kweek je sperziebonen Neem een bak van 40 bij 40 cm of groter en zet hier stokken of een rekje in, zodat de bonen hier langs kunnen groeien. Meng moestuingrond met compost en vul hier de bak mee. Stop tien zaadjes in de grond met ongeveer 10 cm tussen elk zaadje. Geef vervolgens dagelijks voldoende water. Kan niet misgaan!

2. Tomaten

Tomaten zijn niet al te moeilijk te verbouwen. Je kunt ze goed kweken in potten, kuipen, de volle grond en in zakken. Vooral die laatste is aan te bevelen, omdat tomaten erg gevoelig zijn voor schimmelziektes en ongedierte.

Zo kweek je tomaten  Hoe en wanneer je tomaten zaait, lees je hier. Kies een zonnige plek voor de plant en je tomatenplant groeit binnen een maand of twee à drie.

© iStock

3. Snijbonen

Ook snijbonen zijn makkelijk te verbouwen groenten, maar helaas ook erg gevoelig voor slakken, vooral in de eerste fase. Als je even niet oplet, kunnen in één dag al je plantjes opgepeuzeld zijn.

Zo kweek je snijbonen Je plant en onderhoudt de snijbonen op dezelfde manier als de sperziebonen.

Lees ook:

Last van slakken? Zo voorkom je dat ze je plantjes opeten!

4. Courgette

De courgette is een van onze favorieten, niet alleen omdat het erg lekker is, maar ook omdat ze zo makkelijk te verbouwen zijn. Deze plant is echter alleen geschikt wanneer je genoeg ruimte hebt, want deze plant heeft een vierkante meter per plant nodig. Heb je geen plek in je gewone moestuin? Dan kun je ‘m altijd nog in een grote bloempot naast je moestuin planten.

Mocht je zaadjes van een klimmende courgetteplant vinden, dan is dat helemaal mooi, want deze plant kan -zoals je misschien wel verwacht- langs een rek omhoog groeien, waardoor je minder ruimte nodig hebt.

De plant is eigenlijk alleen in de prille fase gevoelig voor slakken. Daarna is het easy peasy!

5. Wortels 

Het makkelijke aan wortels kweken is het feit dat je ze direct in de volle grond mag zaaien en dus niet eerst hoeft voor te zaaien. Dit komt omdat ze niet tegen verzaaien kunnen. Extra belangrijk is het dan wel om ze meteen op de juiste plek te zaaien, en ze genoeg ruimte te geven om te kunnen groeien.

Zo zaai je wortels Wortels kun je vanaf half maart zaaien. Hoe? Door gaatjes in de grond te maken met een afstand van 3 cm tussen elk gaatje. Stop twee of drie zaadjes in elk gaatje, zodat er altijd wel eentje opkomt. Komen er per gaatje meer plantjes op? Laat dan alleen de mooiste staan en knip je de rest weg. Hoe verleidelijk het ook is om ze te verplanten, dit kun je maar beter niet doen.

Je moet vooral in het begin geduld hebben, want wortels kiemen heel langzaam. Het kan wel drie of vier weken duren voor je eindelijk iets groens boven de grond ziet poppen.

© iStock

6. Radijsjes 

Ook radijsjes kunnen niet tegen verzaaien, dus kunnen ze direct in de volle grond gezaaid worden. Lekker makkelijk!

Zo zaai je radijsjes Radijsjes kun je vanaf 1 maart zaaien. Hoe? Stop twee of drie zaadjes in elk gaatje, zodat er altijd wel eentje opkomt. Komen er per gaatje meer zaailingen op dan moet je ook hier alleen de mooiste laten staan en de rest wegknippen.

7. Bietjes 

Ook bietjes kunnen, net als wortels, meteen de volle grond in, wederom omdat ze niet tegen verzaaien kunnen.

Zo zaai je bietjes Bietjes kun je het beste half april zaaien. Hier hoef je maar 1 zaadje per gaatje te doen want eigenlijk zijn dat klompjes met meerdere zaadjes. Uit één zo’n klompje groeien vaak 2 of meer plantjes. Ook kun je er voor kiezen om een bietenplantje in geperste aarde bij het tuincentrum te kopen. Dit gaat ook goed, zolang je het plantje met aarde en al in de grond plant beschadig je de wortels niet. Maar ook hier laat je de grootste staan en knip je de andere weg.

Bron:

meer: Marjolein Sintenie Tuinieren Tuin Tuinbouw Inspiratie DIY Eigen Huis & Tuin

brief_van_voorzitter_tk_aan_mw._jorritsma_en_mw._ollongren


Op bezoek 18.02.2021

februari 18, 2021

 


Vraag naar Volkstuinen toegenomen

augustus 24, 2020

Ter illustratie. Volkstuintjes zijn populair. © Pix4Profs/Marcel Otterspeer

Wie een moestuin wil in de buurt van Den Haag moet geduld hebben: ‘Wachtlijsten lopen op tot wel vijf jaar’

AD 25.08.2020 De lockdown plantte bij velen die nauwelijks naar buiten konden een zaadje. De wens om een eigen moestuin met snijbonen, bloemkool, aardappeltjes en courgette te bemachtigen, blijkt groter dan ooit. Maar wie droomt van een idyllisch stekkie om even tot rust te komen en te genieten van de natuur, wordt geconfronteerd met een rauwe werkelijkheid: de wachtlijsten lopen op tot wel vijf jaar.

Volkstuinverenigingen in Den Haag en omliggende gemeenten zien een enorme aanwas van nieuwe leden die een eigen stek willen om de werkelijkheid even te ontvluchten. Meer dan ooit willen Hagenaars met de vingers in de aarde van een eigen tuintje wroeten, met het zweet op het voorhoofd ploegen, plukken en oogsten en onkruid wieden tot ze een ons wegen.

Waar moeder natuur zich genadeloos heeft getoond met de uitbraak van het coronavirus, verlangen steeds meer mensen naar de pracht die ze anderzijds ook te bieden heeft.

“Ongetwij­feld zullen er mensen zijn die impulsief reageren”, aldus Elly Wanders.

,,Volkstuinen zijn zeer in trek door de corona-situatie”, vat Elly Wanders van de Haagse Bond van Amateurtuindersverenigingen het samen. ,,Er zijn 18 tuincomplexen bij de Haagse Bond aangesloten. Bij diverse complexen zijn er wachtlijsten waarop meer dan dertig kandidaten staan”, vertelt ze. Of de grote populariteit blijvend is, valt nog niet met zekerheid vast te stellen. ,,Ongetwijfeld zullen er mensen zijn die impulsief reageren.”

Lees ook;

‘De tuin is een feest vol verrassingen’

Lees meer

Gerard en Marijke hebben de tuin strikt verdeeld: ‘Aan de bloemen mag ik niet komen van mijn vrouw’

Lees meer

Geluksvogels

Omdat er weinig verloop is, blijven de wachtlijsten nog wel even bestaan, meent Wanders. Dat komt volgens haar vooral omdat geluksvogels die wel een lapje grond hebben om groente op te verbouwen niet zo snel vertrekken. ,,De ervaring leert, dat men zich er prettig voelt en derhalve niet snel verkast.”

Brechje Kerker, secretaris bij Volkstuinvereniging Ons Ideaal in Rijswijk, windt er geen doekjes om. ,,Het kan wel vijf jaar duren voordat er een plekje vrijkomt.” Sinds maart, toen de lockdown werd ingezet, heeft ze de wachtrij enorm zien groeien. ,,We hebben zo’n veertig mensen op de wachtlijst gezet. Al verwacht ik niet dat ze allemaal even serieus zijn hoor. Veel mensen onderschatten het hebben van een tuin”, legt ze uit.

Het buitenleven heeft een gunstige invloed op iedereen, maar is niet direct voor iedereen voor handen. De run op volkstuintjes is zo groot, dat wachten op een lapje grond wel vijf jaar kan duren.

Het buitenleven heeft een gunstige invloed op iedereen, maar is niet direct voor iedereen voor handen. De run op volkstuintjes is zo groot, dat wachten op een lapje grond wel vijf jaar kan duren. © AD

Daarnaast ziet Kerker ook dat sommige aspirant-leden verkeerde verwachtingen hebben. ,,Er zijn ook mensen die de caravan bijvoorbeeld te ver vinden. Maar het is hier geen camping. Het hebben van een tuin is niet vrijblijvend, je moet echt iets doen.” Zelf verbouwt ze tomaten en komkommers in haar kasje op het complex. ,,Daar zijn mijn buren ook blij mee hoor”, grapt ze.

Liefde

Ook Bas van den Elshout, secretaris van Tuinenpark De Groene Zoom aan de rand van Voorburg, heeft gemerkt dat de volkstuinen zeer in trek zijn. ,,Wij hebben veel meer mensen ingeschreven en dat is niet gek. Zo’n tuin is heerlijk”, weet hij uit eigen ervaring. Zelf onderhoudt hij met zijn vrouw een siertuin, met bloemen en een groen gazon dat hij met regelmaat en met liefde en toewijding maait. ,,We hebben hier wezeltjes, egels en fazanten lopen. Het is prachtig collectief groen. Mensen die hier een tuin hebben, blijven meestal ook wel een poos. Leden hebben gemiddeld twintig jaar een tuin bij ons.”

Gemiddeld komen er vijf tot zes tuinen per jaar vrij, aldus Bas van den Elshout.

Ondanks zijn enthousiasme probeert Van den Elshout de verwachtingen van nieuwe leden wel wat te temperen. ,,We hebben nu een ledenstop. Er staan dertig mensen op de wachtlijst. Gemiddeld komen er vijf tot zes tuinen per jaar vrij. Als je dan een wachtlijst met zestig mensen hebt, dan kun je wel uitrekenen hoelang het duurt voordat je ervan kunt gaan genieten.” Ook hij denkt dat de groei van het aantal inschrijvingen een gevolg is van de coronaregels. ,,Mensen willen graag buiten zijn. Zo’n tuintje is dan een rijk. Volkstuinen zijn sieraden voor de stad.”

De Groene Zoom heeft ook nagedacht over selectie aan de poort. ,,We kijken noodgedwongen naar de ervaring die nieuwe leden hebben. We willen graag een goede balans houden en niet alleen maar beginners een perceel geven. Dan krijg je een situatie waarin vrijwilligers alleen maar mensen met twee linkerhanden moeten begeleiden. Zo is er nog weinig rust.”

Nieuwe aanwas

Toch betekent het niet dat bijvoorbeeld senioren het onderspit moeten delven of plaats moeten maken voor nieuwe aanwas. ,,We hebben laatst nog een nieuw lid van 85 jaar ingeschreven. Het gaat er gewoon om dat mensen goed weten wat hun te wachten staat wanneer ze een tuin hebben. We hebben tuinen van 300 tot 350 vierkante meter, dan moet je wel weten wat je er mee kan.”

Ze komen echt tot zichzelf door eigenhan­dig een prei uit de grond te halen, aldus Elly Wanders.

Ook jongeren hebben het moestuinieren en de rust in tuinen ontdekt, merkt Wanders van de Haagse Bond. ,,Zeker de jongeren hebben veel belangstelling.” Dat beaamt ook ‘Mobiele Tuinier’ Marieke Berkhout uit Delft. Ze ziet sinds de coronacrisis steeds meer mensen die bij Stadstuinderij BuitenLeeft zelf groenten komen oogsten. ,,Er komen veel meer mensen langs. Ik denk ook dat het ermee te maken heeft dat ze sinds de lockdown meer oog hebben voor hun omgeving. Ze komen echt tot zichzelf door eigenhandig een prei uit de grond te halen.”

Waardering

Berkhout, die zelf biodynamisch landbouwer is, ziet daar wel een voordeel in. ,,Mensen merken dan dat het oogsten van bepaalde groenten veel meer moeite kost. Ze beseffen dan hoe gek het eigenlijk is dat ze de producten die kant-en-klaar in de supermarkt liggen maar voor lief nemen. Ze waarderen echt wat ze uit de grond halen. Maar dat is logisch, het geeft je een veel beter gevoel dan een rondje door de supermarkt.” De pandemie heeft wat bij mensen losgemaakt, merkt ze.

Van buiten word je echt beter

Zelf werkte Berkhout jaren in de culturele sector, tot ze (ver voor de coronacrisis) tot het inzicht kwam dat ze iets met groen wilde doen. ,,Ik heb jaren voor festivals gewerkt en had een kantoorbaan. Toen mijn moeder ziek werd, zette dat me aan het denken. Ik stelde mezelf de vraag, of ik eigenlijk wel tevreden zou zijn met mijn leven als ik dan dood zou gaan. Nadat mijn moeder overleed, kwam ik mijn bed niet meer uit, tot ik vrijwilliger werd bij een tuin in Maassluis”, vertelt ze. ,,Van buiten word je echt beter.”

Run op volkstuinen, wachtlijsten lopen over: ‘Hier vergeet je even al je zorgen’

AD 24.08.2020 Steeds meer mensen willen een volkstuin. In Roosendaal en Bergen op Zoom (West-Brabant) zitten ze bomvol en loopt zelfs de wachtlijst over. De vraag is duidelijk groter dan het aanbod. Of de populariteit iets te maken heeft met de corona-uitbraak is de vraag. ,,Maar het is wel opvallend dat we dit jaar veel meer aanmeldingen hebben”, zegt Christ Dietvorst.

Het is druk op volkstuinencomplex de Bommesee, ingeklemd tussen de spoorlijn en de Muziekbuurt in Bergen op Zoom. Na de regenbuien groeit het onkruid er als kool. Dat betekent schoffelen en vuiltjes trekken. Tegelijkertijd moet er ook aan volgend jaar gedacht worden. Bij Annelies Verdult zitten de eerste aardbeienplanten alweer in de grond. En nog even geduld en ze kan weer boontjes eten.

Lees ook;

Lees meer

Lees meer

Wachtlijst

Wanneer die mensen aan de beurt zijn? Geen flauw idee, aldus Christ Dietvorst.

De belangstelling voor een perceeltje is groot, merkt voorzitter Christ Dietvorst. Een wachtlijst-stop heeft hij nog niet moeten instellen. Maar inmiddels kan hij wel een A4’tje met namen vullen. ,,Wanneer die mensen aan de beurt zijn? Geen flauw idee. Dat kan soms best een paar jaar duren. Het verloop is hier niet heel groot. Mensen stoppen pas als ze verhuizen of ziek worden.”

Of die enorme belangstelling iets met corona te maken heeft, weet Dietvorst niet. ,,Het is wel opvallend dat we dit jaar veel meer aanmeldingen krijgen.” Hij ziet ook dat het een stuk drukker is op het complex. ,,Mensen gaan dit jaar niet of nauwelijks op vakantie en spenderen dus automatisch meer tijd in de volkstuin. En dat zie je terug: alles ligt er prachtig bij.”

Ook jonge gezinnen met groene vingers

En het tuinieren is allang niet meer iets wat alleen ouderen doen. Dietvorst ziet steeds meer jonge gezinnen aan een volkstuintje beginnen. ,,Jongeren eten steeds bewuster en willen dat hun kinderen graag bijbrengen. Dan is een moestuin natuurlijk ideaal. Hier zie wat er groeit en bloeit.”

Verderop in Roosendaal is het beeld niet veel anders. ,,We zitten helemaal vol”, zegt penningmeester Kees Goorden van de Roosendaalse Volkstuin Vereniging. ,,Of dat iets met corona van doen heeft? Dat denk ik niet. Eerder met die televisieprogramma’s over biologisch eten. Mensen zijn daar tegenwoordig veel bewuster mee bezig en denken: dat wil ik ook.”

Het ligt er netjes bij

Goorden hoor je niet klagen over die massale belangstelling. ,,Beter dit, dan leegstand. Dat hebben we jaren terug meegemaakt. Dan lag het merendeel van de tuinen braak. Wat je dan krijgt is dat het onkruid de overhand krijgt. Nu liggen de meeste tuinen er netjes bij.” Wat Goorden wel merkt is dat het verloop op de drie complexen vrij hoog is.

,,Van de 360 percelen die we hebben, waren er begin dit jaar nog 24 vrij. Die zijn dit voorjaar allemaal ingevuld. En nu zitten we met een wachtlijst waar acht man op staat. Toch kan het zomaar zijn dat eind van het jaar mensen het tuintje weer opzeggen. Dan beginnen ze er heel enthousiast aan, en komen tot de conclusie dat het wel erg veel werk is. Het is meer dan een paar zaadjes in de grond steken.”

Als je iets niet weet, krijg je langs alle kanten hulp aangeboden, aldus Kees Goorden.

Toch krijgt wie niet zo ervaren is, al snel hulp aangeboden. ,,Als je iets niet weet, bijvoorbeeld hoe je een perceeltje het beste kunt indelen. Of hoe je de boel moet omspitten. Dan krijg je langs alle kanten hulp aangeboden. En tips. Soms wel tien verschillende. Zoals wat je kunt doen tegen insecten of ander ongedierte. Want bestrijdingsmiddelen, daar doen wij niet aan. Hier gaat alles biologisch.”

Annelies komt op de volkstuin tot rust: ‘Hier vergeet je even al je zorgen’

Annelies Verdult schoffelt meerdere keren per week. ‘Anders staat het onkruid voor je het weet een halve meter hoog.’ © Pix4Profs/Marcel Otterspeer

Twee, soms vier keer per week is Annelies Verdult (60) op volkstuinencomplex Bommesee in Bergen op Zoom te vinden. ,,Het is soms best hard werken, zeker in deze tijd van het jaar. Met deze temperaturen groeit het als een gek. Dat betekent dat je veel moet schoffelen. Anders staat het onkruid zo een halve meter hoog. Als ik ’s avonds thuis kom, kan ik er best moe van zijn. Maar in je hoofd kom je echt tot rust. Je vergeet even al je zorgen.” En een fijne bijkomstigheid: voor groente en fruit gaan wij niet naar de winkel. ,,We eten een jaar rond uit de tuin.”


Terugblik oude locatie T.O.G. Rijswijk 12.07.2020

juli 12, 2020

l

 


Wandeling nieuwe locatie T.O.G. 12.07.2020

juli 12, 2020


Ook blij met hun tuin bij VtV Tot Ons Genoegen

juni 6, 2020

AD 05.06.2020


Gedoe met de grondonteigening van Dennis van Duijvenbode, Pleunis Tuinmaterialenhandel op ’t Haantje te Rijswijk

juni 1, 2020

Grond van Dennis van Duijvenbode moet onteigend worden. De rechtbank komt met een gevolg langs om de grond en het bedrijf van Dennis te inspecteren. Op de voorgrond Cees Plomp, rentmeester-taxateur © AD

Van Duijvenbode strijdt tegen Prorail om levenswerk te behouden: Puinzooi of waardevolle bouwmaterialen?

AD 01.06.2020 Het algemeen belang is groot. Om aan de vraag van treinreizigers te voldoen, moet het spoor tussen Delft en Rijswijk verdubbelen. Maar het spoor loopt dan wel dwars over het levenswerk van Dennis van Duijvenbode.

Mannen met jasjes houden op deze warme dinsdagmorgen halt voor het erf van Dennis van Duijvenbode aan het Haantje in Rijswijk. Advocaten, taxateurs, adviseurs. Ze zijn bij elkaar met zeven man. Eén vrouw wacht ze op. Ze is rechter en houdt deze ochtend toezicht.

Lees ook;

Met grof geschut vijf jaar werken voor meer treinen tussen Rijswijk en Delft-Zuid

Lees meer

De man in een eenvoudig blauw shirt is Dennis van Duijvenbode. Dat er ook nog een verslaggever van de krant op het gezelschap afkomt, vindt de ondernemer in eerste instantie maar niks. ,,Ik hou niet van die poppenkast”, zegt hij.

Maar daar heeft het deze ochtend – met of zonder aanwezigheid van een journalist –  toch al alle schijn van. Als de mannen met de jasjes via een pad zijn terrein oplopen, lijken ze allerminst te passen in zijn habitat. Ze zijn hier gekomen om de eigendommen van Van Duijvenbode te inspecteren.

Dendert

Pleunis Tuinmaterialenhandel, het bedrijf van Van Duijvenbode, grenst aan het treinspoor waar nu elke paar minuten een trein overheen dendert. En dat is nog niet genoeg om alle reizigers te vervoeren, zo stelt de rijksoverheid. In de Randstad moeten reizigers in de nabije toekomst elke tien minuten een trein kunnen pakken.

Dat kan alleen als het spoor tussen Rijswijk en Delft verdubbelt van twee naar vier sporen. Als dat er ligt, kunnen de Nederlandse Spoorwegen per richting tussen Den Haag Centraal en Rotterdam Centraal acht intercity’s en zes sprinters per uur laten rijden. Ook moeten er meer goederentreinen over het spoor kunnen. Om dat mogelijk te maken heeft Prorail, die de sporen aanlegt,  grond nodig van Van Duijvenbode.

En daar ging het mis en dat is de reden voor de ‘poppenkast’ van nu. De reden waarom er keurige mannen en een vrouw zijn terrein oplopen. Het heet een descente, en betekent simpelweg een bezichtiging door de rechter op de plek waar de rechtszaak over gaat. Het is een openbare rechtszitting waarbij iedereen die wil, mag komen kijken.

Deze ochtend heeft de rechter een commissie met drie getuige-deskundigen meegenomen. Twee zijn rentmeester-taxateurs, die bij verschillende bedrijven in het land werken. De derde is een jurist, gespecialiseerd in onteigeningen. De overigen zijn de advocaat en adviseur van Van Duivenbode zelf en de twee die voor Prorail het werk doen.

De rechtbank is op bezoek bij Dennis van Duijvenbode voor de onteigeninsprocedure. Prorail heeft zijn grond nodig voor de verdubbeling van het spoor tussen Delft en Rijswijk.

De rechtbank is op bezoek bij Dennis van Duijvenbode voor de onteigeninsprocedure. Prorail heeft zijn grond nodig voor de verdubbeling van het spoor tussen Delft en Rijswijk. © AD

Ze bekijken het terrein dat vol ligt met stenen, oud en nieuw. Gehavend of perfect in vorm zoals een marmeren klinker moet zijn. Er liggen zinken emmers, nostalgische regentonnen en betonnen elementen waaruit sierlijk water kan vloeien.

Er staan blokhutjes waar de verf is afgebladderd. Strakke zeecontainers die regelrecht achter zijn woning staan opgestapeld. Contant betalen lijkt de norm bij Pleunis. De letters op het briefje waarop staat dat de pinautomaat stuk is, zijn door de zon verkleurd.

Twintig brieven

De afgelopen jaren hebben de ‘Prorailers’ geprobeerd om met Van Duijvenbode en zijn mensen tot overeenstemming te komen over aankoop van de grond, maar dat is niet gelukt. ,,We hebben wel twintig brieven gestuurd, waarbij we gevraagd hebben om jaarcijfers. Nooit antwoord gekregen”, verzucht de man die verantwoordelijk is voor de koop.

,,Je krijgt antwoord op de manier zoals je het vraagt”, zegt de hoofdpersoon in kwestie er zelf over. ,,Het moet wel redelijk zijn en als het dat niet is, heb ik niet eens zin om te antwoorden.”

Daarom is ook nu het punt gekomen dat de overheid besloot tot onteigening over te gaan. De regels ervoor staan in een wet die al zeker anderhalve eeuw oud is. ,,Een voordeel: het is een lekker dun boekwerkje”, zegt Cees Plomp,  een van de twee rentmeester-taxateurs.

Alleen de overheid mag tot onteigening overgaan, maar alleen als de partijen er in de minne niet uit kunnen komen en er een groot algemeen belang is. Ook moet de eigenaar van de grond volledig schadeloos worden gesteld.

Keukentafelverhalen

De afgelopen jaren nam de overheid gemiddeld 32 tot 52 keer per jaar het besluit om te onteigenen. Het is uiteindelijk aan de rechter om te bepalen of dat ook daadwerkelijk mag. En behalve of er onteigend moet worden, gaat ze ook over de hoogte van de schadeloosstelling. De descente van vanmorgen is om inzicht te krijgen in beide.

,,Er zijn van die keukentafelverhalen dat je altijd moet wachten tot onteigening, maar ook dat het beter is om er in de minne uit te komen”, zegt de in onteigening gespecialiseerde jurist. Wat hij zelf beter vindt, daarover laat hij zich niet uit.

Tachtig cent

Het is de vraag of het het geld is wat Van Duijvenbode interesseert.  De mannen die vanmorgen zijn bedrijfsterrein oplopen, inspecteren zijn levenswerk. Zijn bedrijf dat hij al zeker dertig jaar runt op zijn eigen manier. Een bedrijf dat veel meer is dan alleen maar ‘tuinmaterialen’. Natuurlijk, hij verkoopt nieuwe sierbestrating en nieuwe houten hekken, maar overal in het land koopt hij bijvoorbeeld ook partijen straatstenen of tuintegels op.

Hij slaat de stenen op, op zijn grote terrein en verkoopt deze weer door. ,,Hier kijk. Iemand denkt dat het misschien niets waard is”, zegt de ondernemer terwijl hij een oud IJsselsteentje beetpakt. De gebakken steen, met zijn eigen formaat en eigen gele kleur ziet er wat gebutst uit. ,,Tachtig cent per steen.”

Soms is hij binnen een paar weken van een partijtje af, soms duurt het jaren. De big bags en de half vergane pallets verder achter op zijn terrein getuigen ervan. Het is een stuk grond dat alleen te bereiken is via een pad dat langs het spoor loopt en tussen het groen.

Op het achterste deel lagen vroeger volkstuintjes. Het weggetje is nu, vanwege de droogte, aangenaam om op te lopen. In de winter is het beter om laarzen aan te trekken. Sowieso is het nog goed opletten vanwege alle uitwerpselen van dieren. Op dit stukje afgelegen grond lopen wat pony’s.

Met een shovel kan de Rijswijkse ondernemer alles wat hij nodig heeft tevoorschijn halen. ,,Of hier”, zegt hij terwijl hij een zwarte steen opraapt als ze later weer op het terrein voor aan de weg lopen. ,,Wat moet je ermee, denkt iemand. Maar als ze aan de kust, in Scheveningen of Duindorp een steen nodig hebben, ben ik de enige in Nederland die zo’n tegeltje heeft dat ze daar nog gebruiken.”

Sloot

Als Prorail de grond krijgt die ze wil, is het de vraag waar Van Duijvenbode al die stenen zou moeten laten. Het zal zelfs nog een uitdaging worden of een vrachtwagen op zijn terrein kan komen. Prorail wil een deel  gebruiken als werkterrein waarmee ze de verdubbeling van het spoor kan realiseren.

Eventueel kan die grond naderhand weer terug naar Van Duijvenbode. Een ander deel, een lang stuk van meters breed dat langs het spoor loopt, en waar nu ook stenen liggen, is voor het tracé zelf. De grond moet worden gebruikt voor een sloot, voor de afwatering van regenwater van het spoor.

Langzaam wandelt het gezelschap zijn grote schuur binnen. Van onder tot boven ligt het er volgestapeld. ,,Kijk nou toch”, zegt de man van Prorail die de grond moet kopen. ,,Dit heeft toch niets met zijn bedrijf te maken?” Tussen houten schuttingen staan een stuk of vijf gemotoriseerde stepjes, een paar oude salontafeltjes, een lampenkap, kerstmannen, stapels sierlatjes en een paar archiefkasten.

,,Hier is misgegaan wat zo vaak misgaat: de manier van communiceren”, verzucht Plomp. ,,De mensen van Prorail zien pure rotzooi die niks waard is. Van Duijvenbode ziet iets wat hij zelf helemaal heeft opgebouwd, wat zijn leven is. Als iemand dan tegen je zegt dat het maar puin is, dan ga je nooit tot een overeenstemming komen.”

Sierlatjes

Van Duijvenbode is intussen stil blijven staan bij de stapel sierlatjes. ,,Het is er allemaal met de hand in geschoven. Hoe wil je dat weghalen dan? Ik wil helemaal niet weg. Laat me lekker zitten. En waar moet ik heen dan?”

Als de rechter is vertrokken en nog een keer benadrukt dat ze hoopt dat Prorail en Van Duijvenbode er toch nog samen uit komen, zucht Van Duijvenbode diep. ,,Het is gewoon frustratie”, zegt hij. ,,Als ze nu mijn grond nog echt nodig hadden. Maar voor een sloot en een parkeerterrein?”

Of hij de onteigening nog kan tegenhouden? De rechtbank zal haar oordeel er nog over moeten vellen. Er zullen maanden overheen gaan voor die beslissing valt. En daarna zal er nog veel meer tijd nodig zijn om de exacte hoogte van de schadeloosstelling te bepalen. Plomp: ,,Mijn ervaring leert me dat dit eigenlijk niet is tegen te houden. Maar daar ga ik niet over. Wij gaan uitrekenen wat het waard is. Dat is onze specialiteit.”

Onteigening

 

Onteigening door ProRail: Locatie Pleunis ‘t Haantje Rijswijk

 

Onteigening door ProRail:Jaagpad 18 Rijswijk

Verder;

Laan van ’t Haantje – aanleg Spooronderdoorgang en spoorverdubbeling

De spoorbrug over de Kerstanjewetering wordt verdubbeld en verhoogd. En ook wordt overweg ’t Haantje vervangen door een nieuwe onderdoorgang

In de zomer van 2019 is ProRail gestart met de uitvoering van het Project Hoogfrequent Spoorvervoer Rijswijk – Rotterdam. De aanpassingen over het traject tussen Rijswijk en Rotterdam voert ProRail vanaf medio 2019 tot eind 2024 uit.

zie ook: Op weg via t’ Haantje naar de oude tuinlocatie

zie ook: Start werken aan het spoor bij Rijswijk – voortgang 16.03.2020

zie ook: Start werken aan het spoor bij Rijswijk

zie ook: Start werken aan het spoor Rijswijk – Delft zuid

zie ook: Werken aan het spoor Rijswijk – Delft zuid

zie ook: Bouw nieuwe woonwijk in ’t Haantje gaat definitief verder

zie ook: Meer gesteggel met Rijswijks woningbouwplan RijswijkBuiten in ’t Haantje

zie ook: Raad van State roept op tot staakt-het-vuren in rechtszaak over DSM-terrein  AD 02.11.2017

zie ook: DSM en gemeente Delft ruziën over vergoeding AD 30.10.2017

zie ook: DSM stagneert Rijswijks woningbouwplan RijswijkBuiten in ’t Haantje

zie ook DSM te laat met gesteggel over bestemmingsplan woningbouw RijswijkBuiten

zie ook: Wederom gesteggel met DSM en gemeente Rijswijk over woningbouw RijswijkBuiten

zie ook  Gesteggel DSM en gemeente Rijswijk over woningbouw RijswijkBuiten

zie ook  De bouw van de woonwijk in ’t Haantje in Rijswijk mag doorgaan

zie ook  De toekomst van VtV TOG in Rijswijk

Zie ook www.rijswijkbuiten.nl


Het geheim van de volkstuin

mei 24, 2020

Het geheim van de volkstuin

Trouw 24.05.2020 De wachtlijsten voor een lapje grond worden steeds langer. Waarom? Volkstuinders Suzanne de Boer en Marieke de Geus schreven een boek over het ‘volks­tuin­gevoel’ en het belang ervan voor de natuur.

Volkstuinen zijn populairder dan ooit. Gevraagd naar een verklaring voor die stijgende populariteit, valt niet direct het woord ‘tuinieren’. “Even weg van alle prikkels”, zegt Suzanne de Boer. “De druk van alles. In het groen zijn is ontspannend. Hier is geen haast.”

“Als iemand mij hier belt met een vraag over mijn werk, weet ik vaak het antwoord niet eens”, zegt Marieke de Geus. “Omdat ik hier zo in een andere wereld ben. Zodra ik de tuin op fiets, voelt het als vakantie. Ik ga in de zomer sowieso niet meer op vakantie, dan is het veel te fijn om hier te zijn.”

Uiteindelijk wordt er natuurlijk wel getuinierd. Hun boek ‘Volkstuinverhalen’ staat vol tips hoe je het beste snoeit, sproeit en zaait, en bevat recepten voor bietensoep en plantengier en instructies hoe je zelf een wormenhotel kunt maken. Maar het opvallendst zijn de portretten van medetuinders.

Uit alle windstreken

Dat blijkt een divers gezelschap. Zo hebben twee mannen in Den Helder een tuin vol aquaria met zeelten en stekelbaarsjes, en telen ze groente op vissenmest. Een kweekster in Dordrecht was vroeger manager en noteert nu alles wat ze zaait of stekt in een Excel-­bestand. En in Amsterdam-Zuidoost vertrouwt een planter op een biologisch-dynamische maankalender om te bepalen wanneer welk gewas de grond in gaat.

Je kunt daarom niet van ‘een subcultuur’ van volkstuinders spreken. De Boer: “Daar zijn de tuinders te verschillend voor, ze komen ook uit alle windstreken. Bij tuinvereniging Ons Buiten in Leiden telden we mensen uit twintig verschillende landen.”

Klopt het beeld van de sociale controle op volkstuinen nog wel; de buurman die op je schouder tikt als je het gras in je tuintje te lang laat groeien? “Dat hangt een beetje af van waar je tuiniert”, zegt De Boer. “Op sommige parken is er elke maand controle door de groencommissie. Je kunt zelfs een boete krijgen als je de heg niet bijhoudt.”

“Dan moet je het wel bont maken hoor”, reageert De Geus. “Toen ik begon, was ik ook een echte prosecco-tuinder. Het ging mij vooral om blote voeten in het gras en gezellig mensen laten langskomen. Inmiddels sta ik ook gewoon elke dag gebukt met mijn handen in de aarde.”

Gewilde bouwlocatie

Een ander kenmerk van volkstuinen is dat ze vaak aan de rafelranden van steden liggen; ingeklemd tussen snelwegen en spoorlijnen. Op Amstelglorie in Amsterdam, waar de twee auteurs hun groene paradijsjes hebben, hoor je de vogels fluiten, maar ook de ringweg A10 razen.

“Volgens de plannen had het hier nu helemaal volgebouwd moeten zijn”, zegt De Boer. “Steden breiden alsmaar uit en projectontwikkelaars azen op de grond van de volkstuinen. Maar een actie om dit complex te behouden, leverde in een mum van tijd tienduizend handtekeningen op.”

Inmiddels lijkt het gevaar in ieder geval in Amsterdam geweken, nu de wethouder in de vorige week gepresenteerde ‘Groenvisie’ uitspreekt dat de volkstuinen vanwege hun ecologische waarde en hun belang voor de stadsbewoners moeten blijven. Wel moeten op de volkstuinparken meer voorzieningen en activiteiten komen en moeten ze opengesteld worden voor niet-leden.

Daar zijn ze het roerend mee eens, vooral omdat die weg al is ingeslagen. “Er zijn zo’n tweehonderd volkstuincomplexen in Nederland en de meeste kun je gewoon op lopen”, zegt De Geus. “Veel mensen weten dat niet.”

Bang om overspoeld te worden door hordes toeristen zijn ze niet. “Je kunt hier eigenlijk vooral wandelen en picknicken”, zegt De Boer. “Misschien dat er wat meer bankjes neergezet gaan worden. Er wordt op de parken al langere tijd gesproken om openvallende plekken op een andere manier in te vullen, zodat ook bezoekers die geen lid zijn er wat aan hebben.”

In het boek worden al veel van zulke initiatieven beschreven: bomenroutes, kunstroutes, tentoonstellingen, kookworkshops en natuureducatie zoals wildpluklessen en insecten zoeken met schoolklassen. Het is de meest recente incarnatie van volkstuinen.

Na de oorlog waren de meeste volkstuinen echte productietuinen die groente voor in de pan moesten opleveren. Toen werd het recreëren uitgevonden en werden het ook siertuinen. Nu is ‘natuurlijk tuinieren’ het credo. “Gif is taboe en onkruid bestaat niet”, zegt De Geus. “Dat zijn signaalplanten die je iets vertellen over hoe het met de ­bodem gesteld is.”

Biodiversiteit

Volkstuincomplexen zouden volgens de auteurs ook een ‘kenniscentrum’ kunnen zijn voor de bescherming van biodiversiteit. “Veel tuinders planten alleen inheemse planten, of bloeiende planten voor bijen en vlinders”, zegt De Geus. “De biodiversiteit op de parken is vaak hoger dan in de omgeving, omdat er geen pesticiden gebruikt worden.

De tuinders willen zo goed mogelijk voor de natuur zorgen. Zoals natuur ook goed voor ons zorgt. We weten nu toch allemaal hoe belangrijk groen is om verkoeling te brengen, om fijnstof af te vangen.”

‘Koestergroen’, zo wordt het in het boek genoemd. “Een plek van bezinning, van rust”, aldus De Boer. “Er is hier een tuinder die bij de ggz werkt en soms met cliënten die depressief of angstig zijn in de natuur gaat wandelen. Die knappen daar zo van op. We snakken naar contact met de ­natuur.”

‘Volkstuinverhalen. Over het groene stadsleven.’ Suzanne de Boer, Marieke de Geus,  KNNV Uitgeverij, ISBN 9789050117401, 192 blz. € 21,95

Lees ook:

De zon schijnt weer, dus op naar de moestuin

Mooi weer wakkert de tuinlust aan. Drie doorgewinterde tuinders delen hun tips

MEER OVER; MILIEU LIFESTYLE EN VRIJE TIJD HUMAN INTEREST KUNST, CULTUUR EN ENTERTAINMENT A10 AMSTELGLORIE AMSTERDAM AMSTERDAM-ZUIDOOST PAUL Q DE VRIES